MODUŁ 4 // LEGACY
Legacy w 10x Workflow otwiera blok 10xArchitect: pięć lekcji buduje 5-elementowy raport architektoniczny - od architektury kontekstu po okazje DDD. Raport ma być Twój - obronialny, nie przyjęty na wiarę. To obszar, którego niemal żaden kurs AI nie rusza.
SKAN NIEZNANEGO TERENU // KLIKNIJ OBSZAR, BY DOLECIEĆ DO SEKCJI
Skrót modułu · pięć lekcji w 30 sekund
Ile kontekstu naraz uniesie agent? Kontekst racjonowany, nie wylewany.
LEKCJA 02Jak wygląda teren, zanim wejdziesz? Mapa z dowodów, nie z folderów.
LEKCJA 03Gdzie kod pęka najczęściej? Ryzyko wskazane z dowodów, nie z vibes.
LEKCJA 04Jak przebudować bez zatrzymywania maszyny? Każdy krok odwracalny i osobno zielony.
LEKCJA 05Czy model mówi językiem domeny? Granice i język, których zespół potrafi bronić.
„Decyzje architektoniczne z dowodów, nie z intuicji."
- fundament 10x Workflow„Filtrfrak nie oddaje pustyni ani kropli. Woda krąży w zamkniętym obiegu i wraca dokładnie tam, gdzie jest potrzebna - kto wylewa zapas na piach, nie zobaczy siczy."
- mistrz destylarni, nauka przy pierwszym filtrfrakuFremen nie pyta, ile wody ma pustynia - pyta, ile wody potrzebuje najbliższy marsz. Filtrfrak działa, bo racjonuje: zamknięty obieg oddaje ciału dokładnie tyle, ile trzeba teraz. Kontekst agenta to ta sama ekonomia. Pytanie w legacy nie brzmi „co agent ma wiedzieć?", tylko „co agent ma wiedzieć TERAZ?" - okno kontekstu jest zasobem jak woda na pustyni, a wylany zapas nie wraca.
Wejście: repozytorium z kontekstem rozlanym po README, wiki i głowach ludzi. Wyjście: lean root AGENTS.md plus context/ jako system-of-record - fakty o architekturze mieszkają w plikach, które agent dociąga na żądanie, nie w jednym przeładowanym prompcie. Mechanizm: drabina dojrzałości - od zera do systemu, w którym każda dawka kontekstu ma swoje miejsce i swój moment podania.
GRUNT: PARNAS 1972 // MODUŁ UJAWNIA MINIMUM - Z KONTEKSTEM TAK SAMO
kluczowy, zanim agent dotknie legacy - okno kontekstu to zasób racjonowany: dawka pod zadanie zamiast wylania wszystkiego naraz.
„Flota nie ląduje na nieznanej planecie. Najpierw idą sondy - każda skanuje swój sektor i odsyła pomiar. Dowódca czyta mapę, nie patrzy przez iluminator."
- oficer zwiadu, odprawa przed desantemFlota nie ląduje na nieznanej planecie na ślepo - najpierw lecą sondy zwiadowcze, każda skanuje swój sektor, a dowódca patrzy na złożoną z pomiarów mapę, nie przez iluminator. Mapa projektu to ten sam zwiad: wide scan, zanim postawisz stopę w kodzie. Struktura folderów kłamie - mapa ma powstać z dowodów: historii gita, wyszukiwań strukturalnych, grafów zależności.
Wejście: nieznane repozytorium. Wyjście: mapa projektu (pozycja ① raportu) - które moduły są deep, a które shallow, co jest core, co peripheral, co jest load-bearing. Mechanizm: równoległe sondy - /10x-research wysyła subagentów, git log i churn pokazują, gdzie projekt naprawdę żyje, a graf zależności - co się zawali, gdy pociągniesz nitkę.
GRUNT: OUSTERHOUT // DEEP VS SHALLOW - GŁĘBOKOŚĆ MODUŁU, NIE JEGO ROZMIAR
kluczowy przy wejściu w cudzy albo stary kod - najpierw mapa z dowodów, dopiero potem pierwszy krok w teren.
„Na Ceres nie patroluję ciemnych korytarzy. Chodzę tam, gdzie zbrodnia była już trzy razy - ona wraca w te same miejsca."
- detektyw stacji Ceres, notatki ze śledztwaDetektyw na Ceres nie patroluje całej stacji - wraca tam, gdzie zbrodnia była już trzy razy. Kod pęka według tego samego wzorca: awarie nie rozkładają się równo po repozytorium, wracają w te same miejsca. Hot spot to skrzyżowanie dwóch dowodów: złożoności kodu i częstości zmian - tam, gdzie skomplikowane spotyka często dotykane, ryzyko rośnie najszybciej.
Wejście: mapa projektu i jeden feature. Wyjście: przegląd feature'a + hot spots (pozycje ② i ③ raportu) - przepływ danych end-to-end jednego modułu plus lista miejsc, które pękają najczęściej. Mechanizm: deterministyczne CLI domyka semantykę - ast-grep znajduje wzorce w składni, code-maat liczy change coupling, a observability dokłada dowody z produkcji; agent interpretuje, ale pomiar jest maszynowy.
GRUNT: TORNHILL // KOD JAK MIEJSCE ZBRODNI - ZŁOŻONOŚĆ × CZĘSTOŚĆ ZMIAN
kluczowy przed każdą decyzją o refaktorze - ryzyko wskazują dowody: złożoność × częstość zmian, nie przeczucie.
„Ducha maszyny nie gasimy nigdy. Wyjmij jeden moduł, wstaw nowy, odpraw rytuał powrotu. Jeśli maszyna zamilknie - cofnij krok, nie plan."
- magos odbudowy, litania wymiany podzespołuŚwiątyni-maszyny nie gasi się nigdy - odbudowa idzie modułem po module: wyjmij jeden podzespół, wstaw nowy, odpraw rytuał powrotu i dopiero wtedy sięgnij po następny. Refaktor legacy to ta sama liturgia: odwracalna ścieżka zamiast big-bangu. Wielki przepisujący skok kończy się katastrofą, bo nie ma z niego drogi powrotu - sekwencja małych, osobno zielonych kroków ma ją zawsze.
Wejście: hot spot z dowodami i test chroniący zachowanie - napisany, zanim ruszy refactor. Wyjście: okazje refaktorowe (pozycja ④ raportu) plus ADR-y dokumentujące decyzje. Mechanizm: wzorce odwracalności - Strangler Fig (nowe oplata stare, zanim je zastąpi), Branch by Abstraction, metoda Mikado - a /10x-plan tnie ścieżkę na fazy, z których każda kończy się zielenią albo cofnięciem kroku, nie planu.
GRUNT: FOWLER + FEATHERS // TEST CHRONIĄCY ZACHOWANIE POWSTAJE PRZED REFAKTOREM
kluczowy, gdy system musi działać w trakcie przebudowy - każdy krok odwracalny i osobno zielony, big-bang zostaje w koszu.
„Model przewiduje zachowanie całej domeny - pod jednym warunkiem: pojęcia muszą być ostre. Jedno rozmyte słowo w równaniu i plan rozjeżdża się o stulecia."
- wykład wstępny, katedra psychohistoriiPsychohistoria przewiduje zachowanie całej domeny jednym modelem - ale tylko dlatego, że jej pojęcia są ostre. Jedno rozmyte słowo w równaniu i predykcja rozjeżdża się o stulecia. Model domeny w kodzie podlega temu samemu prawu: bounded contexts działają, gdy granice są ostre, a język jednoznaczny - „zamówienie" w magazynie i „zamówienie" w płatnościach to dwa różne pojęcia i mają prawo mieć dwa różne modele.
Wejście: chaos pojęć zastanej domeny. Wyjście: okazje DDD (pozycja ⑤ raportu) - kandydaci na bounded contexts, glosariusz ubiquitous language, inwarianty, podział na entities i value objects. Mechanizm: AI jako coach DDD - agent prowadzi Event Storming, proponuje granice i nazwy, ale to człowiek broni każdej decyzji; model, którego zespół nie potrafi obronić, nie jest modelem, tylko notatką.
GRUNT: EVANS // UBIQUITOUS LANGUAGE - JEDEN JĘZYK OD ROZMOWY PO KOD
kluczowy, gdy model ma przeżyć dłużej niż sprint - granice i język, których zespół potrafi bronić, przetrwają rotację ludzi i agentów.
Legacy otwiera blok 10xArchitect, ale stoi na wszystkim, co zbudował 10xBuilder: rampa, łańcuch, rygor i tarcza. Cztery strony bloku niżej.
10xArchitect zaczyna się tam, gdzie kończy się Twój własny kod: dowody zamiast intuicji, raport architektoniczny jako artefakt, którego bronisz. Następny moduł podnosi stawkę z kodu na ludzi.
„Blok 10xBuilder za Tobą. 10xArchitect gra w cudzym kodzie - dowodami, nie intuicją."
- fundament 10x Workflow